The Band
Ugly Papas

West-Vlaamse groep die evolueerde van "psychedelische bluesrock" naar "eclectisch dadaïsme".

 

De groep werd eind 1989 opgericht ergens tussen Menen en Kortrijk. Het eerste wapenfeit van de groep - deelname aan de Rock Rally van 1990 - werd meteen al een voltreffer. Ugly Papas haalden namelijk de finale (die gewonnen werd door Noordkaap) en werden bedacht met commentaren als "Lelijk, luid en gekweekt in WestVlaamse mestgrond", ""superstrakke hedendaagse bluesrock met Screaming Blue Messiahs als mogelijk aanknopingspunt", "Is Dr. Dekerpel de nieuwe Jean-Marie Aerts?", "niet gespeend van humor" en "Ugly Papas wàren nogal Ugly, maar bij vlagen ook Uiterst Indrukwekkend".

 

In november 1990 werd er een eerste EP "Facin' The Crap" uitgebracht, met daarop ook de Lee Hazlewood/Sinatra-cover "This Town", en een psychedelische Sun Ra bewerking "The Satellites are spinning". Ondanks een beperkte oplage - tegenwoordig is deze EP een gezocht collectors item - was ook hier de kritiek lovend.

 

In 1991 wordt er wat getourd (o.m. bij -15° in Wallonië) en opgewarmd (logisch) voor andere groepen (o.m. Tragically Hip), en wordt ook de eerste full-Ugly Papas-cd opgenomen in de studio van George Kooymans - Golden Earring - in Rijkevorsel. Deze ligt in het verlengde van de eerste EP, met "staalharde, decadente rock'n'roll afgewisseld met psychedelica, R&B, metal en experiment". Humo oordeelde als volgt : "Ugly Papas spelen de blues zoals die in hun opkomt : niet op de conventionele wijze dus, niet binnen de door de woke up this morning-kenners voorgeschreven patroontjes. Neen, "Papa Rules" bewandelt geen platgetreden paden, maar bevat gelijke doses Captain Beefheart, Sex Pistols, TC Matic, Claw Boys Claw, Birthday Party, AC/DC, Beasts of Bourbon, Howlin' Wolf." La Muerte d'r nog bij en we zijn er.

 

Ondanks deze reacties betekende "Papa Rules" echter ook meteen het afsluiten van een periode. Naar eigen zeggen voelde de groep dat het in een doodlopend straatje was aan het sukkelen. Het roer werd dan ook duchtig omgegooid, of misschien wel overboord gegooid. Dr. Dekerpel - Dokter in de "gitarica" overigens - verklaarde hierover de Krant van West-Vlaanderen : "De laatste jaren hebben we onze muziek opengetrokken. We hadden geen keuze : het was óf grondig van koers veranderen óf de Papas opheffen. Ik was uitgekeken op het straatje waarin we zaten. We wilden godverdikke geen Scabs worden."

Voor de tweede - titelloze - cd uit 1994 werd de bluesrock dan ook verlaten, en vervangen door "allerlei varianten van de psychedelica : veel geluidseffecten, dreigende basloopjes, uitfreakende gitaren, hypnotiserende ritmes, heel persoonlijke bewerkingen van Frank Zappa, Serge Gainsbourg, Johnny Hallyday en Bing Crosby, genrewisselingen van reggea naar hardrock, een meesterwerk binnen de grenzen van de Belgische popgeschiedenis" - zoals Gonzo Circus het omschreef. Ook Jacky Huys oordeelde bijvoorbeeld "Gestoord, maar op een te stimuleren wijze". En de Dr. himself beschreef de cd - die werd voorgesteld in de cafetaria van Vorst Nationaal - als "een broeierig, druggy nachtplaatje, een polyvalent knutselschijfje, en trip waarvan je in de juiste sferen moet genieten. Er gaan ongetwijfeld mensen afhaken, maar er gaan er ook zijn die ons nu pas OK zullen vinden.".

 

Na dit statement ging de groep nog enkele jaren door als een "progressief show- en dansorkest, niet voor niets de Grateful Dead van België genoemd, voorspelbaar in hun onvoorspelbaarheid". In 1997 werden de activiteiten stilgelegd.

 

Intussen tracht Dr. Dekerpel de wereld van de geneugten der makrobiotiek te overtuigen en is verantwoordelijk voor het ontstaan van groepen zoals de Boze Geesten (World Beat), Los Tres (60's beat exotica &surf) en The Zu Zu Mamous (funky voodoo blues). Dick Descamps en Luc Dufourmont zijn bezig (of zijn het geweest) met diverse projecten zoals Two Russian Cowboys (brachten de dubbele cd Unplugged Lowbat (2003) uit gevolgd door Killem (2005)), The Sparkling Pistols, De Willem Vermanderens, The Whodads, Ozark Henry, Les Bourvils Superstars en zo meer. Een "come-back" van de Papas wordt echter evenmin uitgesloten.

 

In februari 2006 is het zover: The Ugly Papas plannen een come-back voor een reeks reünieconcerten van Mei tot December 2006. Luc Dufourmont : "Ugly Papas zijn vergelijkbaar met een goeie wijn die jong gedronken al goed op smaak is maar met de jaren beter wordt." Santé.

 

Leden :

- Luc Dufourmont (zang)

- Dick Descamps (bas)

- Dr. Dekerpel (gitaar)

- Paul Dreze (1989-93) / Rik Debruyne (1993-1997) (drums)

- Peppie Pepermans (1994-97, sax)

Copyright CC De Steiger Menen - 2017